EDİTÖR'DEN...

Felsefe üzerinde önyargılar her zaman çok olmuştur. Bu önyargılardan en sık işitileni ise felsefenin sıkıcı ve sevimsiz bir etkinlik olduğudur. Durumun böyle olmasına neden olan süreçleri ortaya koymak pek zor olmamalı. Bu süreçlerin başında da kişinin üniversite çağına dek aldığı eğitim gelmektedir. İngiliz felsefeci David Hume'un da ısrarla vurguladığı gibi, kişi ilk kez karşı karşıya kaldığı bir durum karşısında hemen bir yargıya varır. Şayet kavradığı şeyin ilk önce olumsuz bir yanını algıladıysa, tümevarım yoluyla o şeyin bütünüyle olumsuz olduğuna kanaat getirir ve olumlu yanlarını daha sonra göremez, hatta bu yargı yaşam boyu sürebilir. Yeni tanıdığımız birinin bize yalan söylediğini anlarsak şayet, artık o kişi gözümüzde kötü biridir. Peki ya güvendiğimiz eski bir arkadaşımız bize yeni tanıdığımız kişinin yalan söylediğini bildirirse ne olur? Elbette inanırız hemen. Tam da bu noktada daha da vahim bir durum belirir: Düzgün ve olumlu bir şeyin kişiye en kötü şekilde aktarılması ve bunun da kişinin kafasında ömrü boyunca olumsuz bir kavram olarak kalması. İşte, ister felsefe olsun isterse de tarih biliminde olsun, ülkemizde olan budur. Lisede felsefeyi yılda tek bir felsefe kitabı okumayan öğretmenlerden ve sığ ders kitaplarından öğrenen gençlerin, felsefeye ilişkin edindikleri üstünkörü, yalan yanlış bilgiler yüzünden üniversitede felsefe bölümlerine yönelmemesi, sadece açıkta kalmamak için tercihlerini bu yönde kullanması normal sayılmalı. Kanımca daha da vahim olan ise ‘psikoloji, sosyoloji veyahut da felsefe olur' mantığıyla bilinçsizce felsefe bölümlerinin dolması. Özel bir istek duymadan dört yıl sürecek bir eğitim sürecine adım atılması, akademik dünyada da sorunlara yol açıyor. Ülkemizde mobilyacılık, berberlik gibi mesleklerde hayatını kazanmaya çalışan felsefe mezunu kişilerin sayısı hiç de azımsanacak düzeyde değil. Üstelik mezun olunur olunmaz felsefi etkinlikten tamamen kopulması da ilginç.